باب اول عقد امامت امامت « 1 » بنياد نهاده شده است براى جانشينى نبوت در پاسداشت دين و تدبير دنيا . بستن عقد امامت با كسىكه در ميان امت عهده‌دار آن مىشود به اجماع همگان واجب است ، هر چند ابو بكر اصم با اين اجماع مخالفت كرده است . دربارهء چگونگى اين وجوب و اين‌كه آيا به عقل است يا به شرع ، اختلاف شده است : گروهى گفته‌اند : به عقل ؛ چون در نهاد عاقلان است كه در برابر پيشوايى كه آنان را از ستم‌ورزيدن به يكديگر باز مىدارد و در كشمكش‌ها و در دعاوى ميانشان داورى مىكند سر تسليم فرود آورند ؛ و نيز اگر زمامداران نبودند مردم همه آشفته و رها ، و به هم در رفته و تباه شده بودند . افوه اودى شاعر روزگار جاهليت گفته است : آشفتگىاى كه مردم در آن راهبرى نداشته باشند آنان را به سامان نياورد و آن‌گاه كه نادانان مردم را مهترى كنند رهبرىاى تحقق نپذيرد . « 2 » اما گروهى ديگر گفته‌اند : اين وجوب نه به عقل ، بلكه به شرع است ؛ زيرا امام امورى

--> ( 1 ) . بر خواننده گرامى پوشيده نماند كه در سراسر كتاب حاضر واژهء امامت در نگاه نگارنده در مفهومى متفاوت با آنچه در ادبيات شيعى از اين واژه فهميده مىشود به كار رفته است . مترجم نيز بر اين قرار در جاى جاى كتاب واژهء امامت را به همان معنايى كه مؤلف به كار گرفته است مىآورد - م . ( 2 ) . بيتى است از افوه اودى شاعر جاهلى و از باب عروضى بسيط لا يصلح الناس فوضى لا سراة لهم * و لا سراة اذا جهالهم سادوا اين بيت را بنگريد در : قلقشندى ، مآثر الانافة ، ج 1 ، ص 30 ؛ ناصرى ، الاستقصاء ، ج 3 ، ص 127 - م .